Nog even over de naaimachine

Mina Kruseman over de naaimachineHet miniatuurboekje Mina Kruseman over de naaimachine is intussen allang klaar. Nog even wat achtergrondinformatie over de reden dat ik het tekstje van Kruseman zó leuk vond dat ik er een apart boekje van wilde maken:

De naaimachine is altijd een goede vriend van mij geweest. Mijn moeder naaide vroeger veel – ook uit noodzaak, omdat het goedkoper was om kleding en gordijnen e.d. te naaien dan kant-en-klaar te kopen. Ik heb veel geleerd door toe te kijken hoe zij dat deed. Wisten jullie bijvoorbeeld dat je een kledingstuk dat aan de buitenkant verschoten of een beetje sleets is, helemaal uit elkaar kunt halen en kunt “keren”, dus alle delen opnieuw aan elkaar naaien, maar dan met de binnenkant van de stof aan de buitenkant?zelfgenaaide broek Ik vind dat fascinerend. Vanaf ongeveer mijn tiende jaar heb ik mijn moeder, als ze met een kledingstuk bezig was, aanwijzingen gegeven over hoe ze het leuker kon maken. Dat ze mijn verzoeken soms opvolgde, vind ik een fijne herinnering. Een tamelijk saai ensemble van een grijsgeruit plooirokje met een grijs wollig jakje erboven, dat ze voor me naaide toen ik elf was, werd bijvoorbeeld leuker doordat ze – op advies van mij – op het jakje details van de geruite stof aanbracht.

Toen ik dertien was, heb ik voor het eerst iets voor mezelf genaaid; een lange broek van Schots geruite stof. Ik was destijds erg stoer, zoals op bijgaande foto te zien is. Het was in die tijd, halverwege de jaren zestig, sowieso al stoer om als meisje een lange broek te dragen; dat was toen nog niet zo gebruikelijk, althans niet in mijn directe omgeving. Het Chinese karakter op het shirt dat ik op deze foto draag, had ik er zelf op geappliceerd – ontleend aan een kalender die we gratis bij een Chinees restaurant hadden gekregen. Het teken staat voor de maand mei, en dat vond ik vanwege mijn achternaam wel bij mij passen.

Mina Kruseman over de naaimachine

Op deze machine heb ik het kaftje van Mina Kruseman over de naaimachine gedecoreerd.

Toen mijn moeder een elektrische naaimachine kocht, kreeg ik haar handnaaimachine, een Lewenstein. Die heb ik aan mijn jongste broer doorgegeven toen ikzelf in 1981 een elektrische machine kreeg. Die laatste heb ik nog steeds, een echte vintage Pfaff uit ongeveer 1950, een razend goed ding. Ik heb er het omslag van Mina Kruseman over de naaimachine mee gedecoreerd.

 

 

 

 

Het boekje is hier te bestellen.